کالوینیسم 3

کاتولیکها جریان عقلانی کردن زندگی و منسوخ کردن جادو را به عنوان وسیله رستگاری تقریبا کمتر از پیورتن ها (و یهودیان قبل از آنها) دنبال کردند. به عقیده یک کاتولیک، عفو کلیسا غرامتی برای کلمل نبودن خودش بود. کشیش جادوگری بود که به اجرای مراسم عشای ربانی می پرداخت و نگهدارنده کلید حیات سرمدی بود و مردم می توانستند به هنگام اندوه  و توبه به سوی او بشتابند. کشیش کفاره امید به فیض و ایمان به رستگاری را تقسیم می کند و بدین وسیله اضطراب فراوانی را که یک کالوینیست به حکم سرنوشت تغییر ناپذیر محکوم به تحربه است از خود دور می کند آسایشهای دوستانه و انسانی که یک کاتولیک از آن برخورداراست برای یک کالوینیست وجود ندارد. او مانند یک کاتولیک یا حتی یک لوتریسم نمی تواند مسامحه یا بی فکری خود را با افزایش نیت خوب در مواقع دیگر حبران کند و امید به عفو داشته باشد. خدای کالوینیسم از بندگان خود انتظار دارد علاوه بر کارهای خوب منفرد زندگی سرشار از کارهای خوب مرتبط به هم در یک نظام واحد داشته باشند. برای انسان کاتولیک یک دور و تسلسل گناه و توبه عفو آرامش و مجددا گناه وجود ندارد. همچنین هیچ نوعی از تعادل وجود نداشت که شایستگی برای یک زندگی که بتواند کاملا با مجازاتهای موقتی با ابزار کلیسایی کسب فیض وفق داده شود داشته باشد.

بنابر این بدون برنامه و نظم بودن سلوک اخلاقی فرد عادی حذف شده و وی ملزم می شود از روش ثابتی برای سلوک خود تبعیت کند. تصادفی نیست که عنوان متدیستها به کسانی اطلاق می شود که در آخرین رستاخیز بزرگ نظریات پیورتن در سده هجدهم مشارکت داشتند. درست همانطور که مراد از اصطلاح پرسیسین که همان معنی را دارد. آبای روحانی آنها در سده هفدهم است زیرا فقط یک تغییر بنیادی در کل معنی زندگی در هر لحظه و در هرکاری می توانست در حالت کسب فیض تاثیر گذاشته موجب تعالی انسان از وضعیت طبیعی به وضعیت فیض شود.

کالوینیسم۲

این واقعیت بر همگان معلوم است که طرفداران لوتر بارها این خط فکری را که در کلیساهای اصلاح طلب و فرقه ها با صراحت فزاینده ای دنبال می شد یعنی آموزه ارجاع رستگاری به کار را مورد اعتراض قرار داده اند و پاسخ متهمین به یکی دانستن موضع اصولگرایانه شان با آموزه کاتولیک هر اندازه موجه باشد این اعتراض به طور قطع بی دلیل نبوده است و منظور از آن نتایج عملی این آموزه در زندگی روزانه یک فرد مسیحی معمولی کلیسای اصلاح طلب است زیرا مشکلی پیچیده تر از ارزشیابی دینی عمل اخلاقی که کالوینیسم پیروانش را به آن هدایت کرد شاید هرگز وجود نداشته است. اما آنچه برای پیامد عملی این نوع رستگاری به وسیله کار اهمیت دارد باید در شناحت ویژگیهایی دنبال شود که مشخصه سلوک اخلاقی آنها است و آن را از زندگی روزانه یک فرد مسیحی معمولی در قرون وسطی متمایز می کند این تفاوت را می توان به شرح زیر تدوین کرد:

یک کاتولیک عادی قرون وسطی زندگی اخلاقی ناپایداری داشت. مهم اینکه از روی وجدان به وظایف سنتی خود عمل می کرد. اما در ورای این حد اقل کارهای خوب وی ضرورتا یک نظام زندگی پیوسته یا حداقل عقلانی را به وجود نمی آورد بلکه سلسله ای از اعمال منفرد بود هرگاه که ایجاب می کرد او می توانست آن کارها را برای جبران گناهانش برای بهتر کردن امکانات رستگاری خود و یا اگر اواخر زندگی را می گذراند به عنوان نوعی بیمه پس انداز استفاده کند. البته اخلاق کاتولیکی اخلاق مبتنی بر نیتها بود اما نیت یک عمل ارزش آن را تعیین می کرد و ارزش یک عمل خوب یا بد بر عهده انجام دهنده آن بود که سرنوشت ابدی یا موقتی او را تعیین می کرد. کلیسا به طور واقع بینانه ای متوجه شود که انسان یک واحد کاملا شناخته شده نیست تا بتوان به خوب یا بد بودن آن حکم کرد بلکه زندگی اخلاقی انسان معمولا دستخوش انگیزه های ضد و نقیض است البته کلیسا تحول اصولی در زندگی را یک آرمان ضروری می دانست اما با یکی از مهمترین ابزارهای قدرت و آموزش این تحول یعنی شعائر مربوط به عفو که کارکرد آن با عمیقترین ریشه های مذهب کاتولیک در ارتباط بود موجب تضعیف این ضرورت شد.

کالوینیسم1

مهمترین ویژگی این فرقه آموزه سرنوشت مقدر است در حقیقت در باره این موضوع که آیا این آموزه اساسیترین اصل کلیسای اصلاح طلب و یا فقط ضمیمه ای بر آن است اختلاف نظر وجود دشته است این اصل موجوب ظهور نهضتی شد که رهبر آن اولدن بارنولد (Oldenbarneveld) بود در زمان سلطنت جیمز اول انشعاب در کلیسای انگلستان بعد از اینکه درباروپیورتن ها به طور اصولی درباره این آموزه اختلاف نظر پیدا کردند اجتناب ناپذیر شد. این آموزه برای کالوینیسم دوباره خطر سیاسی واقعی به حساب آمد و به همین علت مورد حمله مقامات قرار گرفت علاوه بر شوراهای کلیسایی کوچکتر شوراهای کلیسایی بزرگ سده هفدهم مخصوصا شورای دور درشت[1] و وست مینیستر[2]ارتقای این آموزه را به قانون شرعی هدف اصلی کارهای خود قرار دادند این کار مدافعان بیشمار کلیسای مبارز را متحد ساخت و در سده هجدهم و نوزدهم موجب انشعاب در کلیسا شد و زمینه نهضتهای بزرگ اخیر را به وجود آورد که می توان محتوای آن را به بهترین وجهی از کلمات آمرانه اعتراف نامه وست مینیستر در سال 1647 فهمید که توسط فرقه های باپتیست و مستقل تکرار شده است.

عمده ترین آموزه های کالوینسم:

[1]- شهری در شمال غربی هلند

[2]- یکی از ناحیه های لندن که به علت وجود کلیسایی در آن معروف است.