از جبل فاران میآید

 و اين است بركتي كه موسي مرد خدا قبل از وفاتش به بني اسرائيل بركت داده گفت يهوه از سينا آمد و از سعير بر ايشان طلوع نمود و از جبل فاران درخشان گرديد و با كرورهاي مقدسين آمد و از دست راست او براي ايشان شريعت آتشين پديد آمد (تثنيه 1:23 3)

از آنجا كه ترجمه هاي كنوني كتاب مقدس در موارد زيادي متفاوت است و بسياري از اين ترجمه ها به صورت سليقه اي انجام مي پذيرد لازم دانستيم تا ترجمة دقيق اين آيات را از كتاب پرو فسور عبد الا حد داود كه خود مسلط بر زبان عبری است نقل كنيم يهوه از سينا آمد و از سعير بر ايشان طلوع نمود و از جبل فاران درخشان گرديد و با ده هزار از مقدسين و مؤ منين آمد و از دست راست او براي ايشان شريعت آتشين پديد آمد .در اين آيات خداوند به خو رشيد تشبيه شده است  حضرت موسي در اين  جملات به ظهور سه پيامبر بزرگ  الهي اشاره ميكند . سينا محل بعثت حضرت موسي است سعير مكاني است كه حضرت عيسي به نبوت رسيد و در پاران بود كه حضرت محمد به پيامبري بر انگيخته شد .

فَليُبَلِّغِ الحاضِرِالغائِبَ وَالوالِدِ الوَلَدَ الی یُومِ القِيامَة

پس برسانند حاضران غائبان را و پدران فرزندان را تا روز قيامت.
فرازی از خطابه غديرپيامبر خدا (صلی الله عليه وآله)

جرج جرداق" نويسنده‌ي مسيحي كه عاشق امام علي (ع) است

سايت خبري تحليلي انتخاب: از: حسن سلامي
"جرج جرداق" نويسنده‌ي مسيحي و از پژوهشگران بنام لبنان با نگارش كتاب وزين "الامام علي صوت‌العداله الانسانيه" عشق و علاقه‌ي خود را به شخصيت اين امام و زندگي و انديشه‌ي او ابراز كرده است.

وي در اين كتاب پنج جلدي كه "هادي خسروشاهي" از ايران آن را در سال ‪ ۱۳۴۴‬با عنوان "امام علي (ع) صداي عدالت انساني" ترجمه و چاپ كرده است، عاشقانه به تفكر انساني و دوران زمامداري نخستين امام شيعيان پرداخته است.

علي و حقوق بشر، علي و انقلاب فرانسه، علي و سقراط، علي و عصر او، علي و مليت عرب پنج جلد كتاب "صوت العداله الانسانيه" است كه جرج جرداق مسيحي بهترين سال‌هاي جواني‌اش را صرف تحقيق و نگارش آن كرده است.

جرداق كه اكنون پيرمرد ‪ ۷۹‬ساله و ساكن بيروت است هر روز به ساختمان ‪۱۴‬ طبقه‌ي راديو "صداي لبنان" در منطقه‌ي اشرفيه شرق اين شهر مي‌رود و ‪ ۱۵‬دقيقه مطالب و نكات آموزنده را براي شهروندان لبناني مي‌گويد.

وي كه موهاي سرش ريخته و دستانش لرزان شده در حالي كه پشت صندلي دفتر كارش درخت كوچك كاج و نقشه‌ي لبنان قرار داده است از مهمانان به گرمي احوالپرسي مي‌كند.

اين نويسنده‌ي مسيحي كه دو بار به عراق و دو بار به ايران سفر كرده است مي‌گويد كه "ايرانيان را بسيار دوست دارم و نه من كه بيشتر لبناني‌ها بويژه ساكنان جنوب، ايران را دوست دارند".

جرداق كه متولد سال ‪ ۱۹۲۶‬در شهرك مرجعيون در جنوب لبنان است اضافه مي كند كه ابتدا برادرم "فواد جرداق" از شاعران معروف عرب كتاب نهج‌البلاغه را به من داد و به مطالعه‌ي عميق آن تشويقم كرد.

به تعبير وي " نهج‌البلاغه كه خواندم عاشق و گرفتار ادبيات، حالات، شخصيت و انديشه‌ي امام علي(ع) شدم و پس از آن به تحقيق و مطالعه‌ي هر كتابي از نويسندگان اهل سنت و شيعه پرداختم كه درباره ي ايشان نوشته بودند".

پژوهشگر مسيحي مي‌گويد كه " با مطالعه‌ي اين كتاب‌ها مجذوب انسانيت امام علي (ع) و توجه و اعتناي او به حقوق انسان شدم و تصميم گرفتم كتاب صوت العداله الانسانيه را بنويسم".

جرج جرداق كه در دانشگاه‌هاي بيروت ادبيات عرب و فلسفه تحصيل و تدريس كرده است خاطرنشان مي‌كند كه اول، مسيحيان كتاب يادشده را چاپ كردند و "ميخاييل نعيمه" از نويسندگان معروف مسيحي در بررسي و نقد كتاب " صوت العداله الانسانيه"، امام علي را "بزرگترين مرد عرب پس از پيامبر" خوانده است.

اين نويسنده‌ي مسيحي كه پدرش سنگ تراش و خطاط بوده مي‌گويد كه وي روزي سنگي را بر سر در خانه‌مان در مرجعيون آويخت كه بر روي آن اين عبارت عميق و دقيق نوشته بود: لا فتي الا علي لا سيف الا ذوالفقار.

امام علي(ع) سيزدهم رجب ‪ ۲۳‬سال قبل از هجرت پيامبر(ص)، در خانه‌ي خدا در مكه متولد شد و سال ‪ ۴۰‬هجري در همين مكان به شهادت رسيد.

جزیره ها منتظر شریعت او خواهند بود و اهل قیدار آواز بلند میکند

 اينك بندة من كه او را دستگيري نمودم و برگزيدة من كه جانم از او خشنود است من روح خود را بر او مي نهم تا انصاف را براي امتها صادر سازد او فرياد نخواهد زد و آواز خود را بلند نخواهد نمود .....و جزيره ها منتظر شريعت او باشند .....من كه يهوه هستم تو را به عدالت خوانده ام و دست تو را گرفته  تو را نگاه خواهم داشت و تو را عهد قوم و نور امتها خواهم گردانيد....من يهوه هستم و اسم من همين است و جلال خود را به كسي ديگر و ستايش خويش را به بتهاي تراشيده نخواهم داد ......صحرا و شهر هايش و قريه هائي كه اهل قيدار د ر آنها ساكن باشند آواز خود را بلند نمايند .....خداوند مثل جبار بيرون مي آيد و مانند مرد جنگي غيرت خويش را بر مي انگيزاند ....و بر دشمنان خويش غلبه خواهند نمود ...آنانيكه بر بتهاي تراشيده اعتماد دارند و به اصنام ريخته شده ميگويند كه خدايان ما شمائيد به عقب بر گردانيده بسيار خجل خواهند شد (اشعياء باب 42)

جداي از صفات و خصوصيات فراواني كه در اين باب آمده و همگي قابل تطبيق بر پيامبر اكرم است چند ويژگي نيز ذكر شده كه برخي از آنها مختص پيامبر است و برخي نيز اگر چه در پيامبران ديگر وجود داشته اما در هيچيك از پيامبران مورد ادعاي يهوديان و مسيحيان بطور كامل جمع نشده است . برخي از اين صفات و ويژگيها عبارتند از:

1- آن بزرگوار پسنديده و برگزيدة خداست و مي دانيم كه از مشهور ترين القاب پيامبر مصطفي است . كه دقيقاً به معني برگزيده مي باشد .

2-  صاحب شريعت است و شريعت او هم جهاني است و مخصوص به گروه خاصي نيست پس مراد نمي تواند حضرت موسي باشد زيرا به اعتقاد يهوديان اگر چه ديگران هم مي توانند  يهودي شوند اما اين دين موهبت خاص براي بني اسرائيل است و لذا مي بينيم كه يهوديان به هيچ عنوان در صدد تبليغ دين خود نيستند و شريعت موسي نيز فراگير و عالمگير نبوده و نيست .

حضرت عيسي نيز بدون شك مصداق اين بشارت نخواهد بود زيرا به اعتقاد مسيحيان خود آن حضرت تابع شريعت موسي (ع)  بود و گذشته از اين اصلاً در دين آن حضرت  شريعت وجود ندارد .

3-اين پيامبر در ميان مشركين و بت پرستان مبعوث مي شود كه بنابراين نمي تواند مراد از آن حضرت عيسي باشد.

4- مأمور به جنگ و جهاد است و بر دشمنان خويش نيز غلبه خواهد نمود كه اين خصوصيات نيز در حضرت عيسي نيز منتفي است و آن حضرت نه تنها بر دشمنان خويش غالب نشد بلكه مقهور ايشان گرديد و در نهايت تاجي از خار بر سرش نهادند مسخره اش نمودند و او را به صليب كشيدند.

5-شادي و خوشحالي را براي اهل قيدار مي داند .حال باید بدانیم که  قيدار كيست و اهل قیدارچه كساني هستند .

قيدار فرزند دوم حضرت اسماعيل بود (تكوين 25:13) و كشور آنها قيدار خوانده شده (اشعياء 16:21) و پيامبر اكرم نيز از فرزندان قيداربن اسماعيل است . در كتاب مقدس چاپ لبنان 1993 ميلادي در پاورقي اشاره مي كند كه قيدار از قبايل عرب است و در پاورقي مربوط به اشعياء 16:26 نيز آمده كه قيدار قبيله اي است در شمال جزيره العرب.

اما اکنون شهری به همین نام در استان زنجان قرار دارد که محل دفن حضرت قیدار می باشد که مقبره ایشان در این شهر است و این خود نشان می دهد که اهل قیدار نه تنها قوم عرب بلکه تمام مسلمین را شامل است.

از آنچه گفتيم به روشني مي توان در يافت كه بشارت مذكور فقط و فقط بر پيامبر اسلام مطابقت دارد و بر هيچكدام از پيامبران بني اسرائيل و به خصوص حضرت مسيح صادق نيست و لازم به ذكر است كه در فقرات متعددي از كتاب مقدس بر ظهور پيامبري از ميان عربها اشاره شده است كه برخي از آنها بسيار واضح است مثل همين بشارت و مراد برخي نيز به كمك ساير بشارتها روشن مي شود.

 14- پاپ چه گفت؟ (تهمت به اسلام)

 وی بدون اشاره به جزئیاتی مانند نوع برخورد تجویز شده برای اهل کتاب و کافران، با لحنی تند و بی ادبانه به مسأله  اصلی درباره رابطه مذهب و خشونت به طور کلی پرداخته و به طرف گفتگوی خود می گوید:

  نمونه های مدرن از  توطئه های صلیبی علیه مسلمانان

نسل کشى و مسيحى کردن اجباري   «صليبى ها پس از آنکه بر ملت بازمانده ى اندلس آيين مسيحيت را تحميل نمود از راه خشونت و غارت و قتل عام و کتابسوزي، مردم اسپانيا را به ملتى تازه بدل کردند که در تاريخ، «موريسيکها» (Moriscos) يا مسيحى شده ها نام گرفتند. البته اين تحميل بدون مقاومت صورت نگرفت و نشانه هاى شورش مردم مسلمان اسپانيا در مناطق کوهستانى که حماسه ى دينى در دل ايشان بود پديد آمد. سياست اسپانيا در پى راهى بود که براى هميشه خود را از معاهدات قبلى برهاند. عاقبت حکومت صليبى اسپانيا مقرر ساخت که مسلمانان براى دين و دولت خطرى بزرگ محسوب مى شوند. بويژه پس از آنکه حرکت هاى شورشگرانه از آنان مشاهده شد. مقرر شد که مسلمانان همه بدون استثناء و به هر روشى بايد مسيحى شوند و کسانى که مخالفت مى ورزند کشته شده و يا بايد با خشونت، اسپانيا را ترک گويند.   اين روش را بايد با روش اسپانيا در دوره ى اسلامى مقايسه کرد که اندلس مرکز علم و تمدن و آزادى زير پرچم اسلام بود و کليه ى مسيحيان و يهوديان در اسپانياى اسلامى با آزادى کامل سپرى مى کردند. پس از دستورهاى خشن پاپ و کليسا که چون صاعقه اى در ميان مسلمانان منفجر شد و به زودى به گوش همگان رسيد، در بسيارى از نواحى غرناطه و ربض البيازين والبشرات اسپانيايى هاى مسلمان شورش کردند. بخصوص در بلفيق و اندرش که حاکم جديد شهر، مسجد مسلمانان را ويران کرد. و در فيحار و جويجار و غير آن شورش از شدت بيشترى برخوردار بود. مسلمانان آهنگ آن کردند که در راه دين و حريت خويش جانفشانى کنند ولى خلع سلاح شده بودند و فشار و خشونت سپاهيان مسيحى هم از حد برون بود. شهروندان مسلمان، قتل عام و شکنجه شدند و زنانشان را اسير کردند و همه را حتى اطفال يازده ساله را که براى مسيحى شدن مهيا بودند محکوم به مرگ کردند. سرانجام دلبستگى به وطن و روابط خويشاوندى و خشونت کليسا بسيارى از مردم عادى را مجبور کرد که به ظاهر تسليم شوند و زير شکنجه، اعتراف به مسيحى شدن کرده و جان خود را برهانند. حکومت پس از فرونشاندن شورش غرناطه والبيازين کارگزاران خود و کشيشان را به اطراف فرستاد و هرجا که حرکت اعتراض آميزى پديد مى آمد فرناندو آن را سرکوب مى کرد و در آن هنگام که مسيحى شدن يک فرمان حکومتى محتوم بود و فرناندو همه معاهداتى را که با مسلمانان بسته بود زير پا نهاد، «دسا» قاضى القضاه محاکم تفتيش عقايد اعلام کرد که تشکيل وسيع دادگاه ها و شکنجه گاههاى تفتيش عقايد در اندلس ضرورى است تا با وسائلى که در دست دارد کار تعقيب مسلمانان را شدت بخشد. از سوى دربار اجازه تشکيل شکنجه گاههاى مسيحى صادر شد و بسيارى از مسلمانان غرناطه را به تهمت مسلمانى روانه زندانها کردند.   فرناندو و ايسابلار از تشکيل وسيع دستگاه هاى تفتيش کليسايى در غرناطه نگران شدند زيرا آن را درگير شدن با اکثريت مردم اسپانيا مى دانستند، ولى کليسا چنين پيشنهادى را نپذيرفت و دامنه فعاليتهاى خود را گسترش داد. در روز بيستم ژوئيه سال 1501م، شاه و ملکه فرمانى صادر کردند که چون مسيح، آن دورا براى پاک ساختن مملکت غرناطه از مسلمانان برگزيده است وجود مسلمانان در غرناطه به کلى ممنوع است. فرضاً هم کسانى از ايشان بخواهند در غرناطه بمانند حق ملاقات و آميزش با ديگران را ندارند. تا سبب تأخير در مسيحى شدن ديگران و يا سبب فساد عقيده  کسانى که مسيحى شده اند، نشوند و هرکس که از اين فرمان سرپيچى کند کيفر اومرگ يا مصادره ى اموال است. 

10- مراسم مقدس «تحقير انسان»   آنگاه مراسم اتودافه (Auto-da-fe) انجام مى شد. خلاصه آنکه به متهم جامه مقدس مى پوشانيدند و ريسمانى به گردنش مى بستند و شمعى به دستش مى دادند و او را به کليسا مى بردند تا مراسم توبه صورت گيرد. سپس او را به جايگاه اجراى احکام مى بردند. در آنجا براى اولين بار حکم دادگاه را براى او مى خواندند. اين حکم ممکن بود زندان ابد يا مصادره اموال يا اعدام با سوزانيدن باشد و گاهى نيز به کيفر گناهان سبک تر، متهم را براى مدت معينى به زندان يا به جريمه محکوم مى نمودند.   در شهرهاى بزرگ حکم را در ميدان بزرگ شهر اجرا مى کردند. کشيشان و بزرگان با لباس هاى رسمى حضور مى يافتند. گاه پادشاه هم شرکت مى کرد. اين مراسم غالباً براى اعدام چند نفر تشکيل مى شد. مثلاً دهها نفر را به سوختن محکوم مى کردند. قربانيان را در موکب «اتودافه» (Auto-da-fe) که از قرن 15م، در اسپانيا رواج يافته بود حرکت مى دادند و اين مراسم، مراسمى سخت وحشت انگيز بود- تا مردم بترسند و با پاپ و مسيحيت مخالفت يا انتقادى نکنند. به نقل از روزنامه کیهان

3- نام كليسا و مسيحيت، يادآور ترس و وحشت
اين دادگاه ها، از مبادي منطق و عدالت به دور و شديداً دچار ستمگري و سخت دلي و توحش بودند. قضاياي محكمه تفتيش يا محاكم فرعي آن از يك گزارش عادي يا چيزي همانند آن آغاز مي شد و فرقي نداشت كه گزارش دهنده، شخص معيني باشد يا يك نامه ي بي نام و نشان. كشيشان موظف بودند كه حتي اعترافاتي را كه مسيحيان عادي در كليسا نزد آنان مي كنند و بوي انحراف از عقايد مسيحي و كاتوليكي مي دهد به سرعت گزارش دهند. و مفاد گزارش اين بود كه در اعترافات فلان كس چيزهايي بود كه با فرمايشات پاپ يا مفاهيم مسيحي كاتوليكي منافات داشته است. همين كافي بود كه دادگاه تفتيش عقايد به سرعت دست به كار شده و به تحقيقات سرّي بپردازد. اين تحقيقات، سرنوشت فرد را رقم مي زد. بيشتر گزارشگران از ميان كشيش هاي نادان و متعصب انتخاب مي شدند. از اين رو اخلاق و آراء بلكه شرف و وجدانشان مورد ترديد بود و آراءشان جز در موارد نادر به زيان متهم بود.
چون گزارش تحقيقي
مي رسيد فرمان دستگيري و آغاز بازجويي و شكنجه متهم صادر مي شد. اين زندان ها غالباً مخفي و به اطاق هاي بازجويي و شكنجه متصل بودند. اين زندان ها گود و تاريك و مرطوب و پر از موش ها و حشرات بود و متهم را زنجير مي كردند.
به قول «لورنته» مورخ محاكم تفتيش عقايد اسپانيايي آنچه بيش از همه دردناك بود آن بود كه هر كه پايش به زندان هاي تفتيش عقايد پاپ و كليسا مي رسيد، بلافاصله از همه ي حقوق اجتماعي و احترام مدني نيز محروم و بي حيثيت مي شد. زنداني در اندوهي وصف ناشدني و عزلتي عميق و دايم فرو مي رفت و هرگز نمي دانست چه وقت به پرونده او رسيدگي خواهند كرد. در اين مدت نه كسي او را تسليتي مي داد و نه از او دفاعي مي كرد.
دكتر «لي» مي گويد:
«دستگيري كه به وسيله ي دادگاه هاي مسيحي انجام مي گرفت خود عقوبت خطرناكي بود. اموال زنداني بالفور توقيف مي شد و
رابطه اش با جهان خارج قطع مي شد. معمولاً دادگاه ها از يك تا سه سال طول مي كشيد و در طول اين مدّت، نه زنداني و نه خانواده اش چيزي از سرنوشت خود نمي دانست. هزينه ي زندان هم از فروش اموال خود متهم تأمين مي شد و چه بسا همه آن در ايام محاكمه به مصرف مي رسيد.»
زنداني غالباً نمي دانست او را به چه گناهي متهم كرده اند. ولي پس از دستگيري چند نوبت متوالي او را به بازجويي هايي مي بردند كه به «جلسات رأي و انذار» معروف بود. در آن جلسات از او مي خواستند كه به حقيقت اقرار كند و وعده اش مي دادند كه اگر خود به گناه خود اقرار كند با او به رفق و مدارا رفتار خواهد شد و اگر دروغ گويد يا انكار كند او را شكنجه خواهند كرد. زيرا «ديوان مقدس» هيچ كس را بدون ادله كافي نمي گيرد و اين روش غدّارانه بود. بسا متهم مرتكب چنان كاري نشده بود ولي براي برخوردار شدن از رفق و مدارا يا تخفيف در مجازات به آن اعتراف مي كرد. در اين هنگام دادگاه، حكم به كفرش
مي داد و با همه وعده هايي كه داده بود او را تسليم شكنجه و مرگ مي ساخت.
4- اصل كليسايي: همه ملحد و مجرمند!!
هرگاه متهم پس از اين بازجويي ها همچنان بر انكار خود باقي مي ماند بر طبق همان گزارش ها هرچند كه ركيك و ضعيف مي بودند او را مجرم مي شناختند و به شكنجه گاه مي فرستادند. زيرا اصل بر اين بود كه متهم حقيقت را مخفي داشته و به آن اعتراف نكرده يا دروغ گفته است. قرار شكنجه در غرفه ي مشورت و در مجمع قضات صادر مي شد. در اوايل چنان بود كه متهم را به محض دستگيري در محاكم تفتيش عقايد به شكنجه مي كشيدند، و از اواسط قرن سيزدهم براي حصول اعتراف، شكنجه خشن تر و رايج تر شد.»138
«بدين ترتيب، دستگاه تفتيش عقايد كه مي كوشيد اين افراد بخت برگشته را به زور وادار به اعتراف كند، از مجموعه اي از تكنيك هاي شكنجه استفاده مي كرد كه ممكن بود سرانجام حتي دليرترين و نيرومندترين افراد را وادار به متهم ساختن خود كند. كليسا كاربرد شكنجه را براي اعتراف گيري كاملاً تأييد مي كرد.»139
«در سال 1256م پاپ «الكساندر چهارم» به مأموران تفتيش عقايد حق داد كه خود و آشناهايشان از قيد تعصب بيش از حد در امر اعتراف گيري، معاف باشند و استثناءهايي وضع شود. اگر يك جلسه ي شكنجه بدون اعتراف پايان مي يافت،
مأمور تفتيش عقايد در اسنادش مي نوشت كه شكنجه به حال تعليق درآمد، و نه اين كه به پايان رسيد. آن وقت مي شد شكنجه را روز بعد يا هفته بعد از سر گرفت، بدون اين كه به معناي دقيق كلمه به قواعد دادگاه هاي تفتيش عقايد خدشه اي وارد شده باشد.
خود مأمور تفتيش عقايد معمولاً به اعمال شكنجه نمي پرداخت، اما لازم بود كه به هنگام اعمال آن حضور داشته باشد. معمولاً دو مأمور تفتيش عقايد در جلسات شكنجه حضور مي يافتند و از زنداني بازجويي مي كردند. مأموران تفتيش عقايد يا كاتبان آنها، هم سؤال ها و هم اظهارات زنداني را يادداشت مي كردند.
هويت بازجو و شكنجه گر از زنداني پنهان نگه داشته مي شد. آشنا، يا هرازگاهي خود مأمور تفتيش عقايد كه اين وظيفه را عهده دار بود، جامه سياه بر تن مي كرد و ردايي مي پوشيد كه صورتش را پنهان مي كرد. تنها چشم ها و دهانش از ميان سوراخ هاي ردا پيدا بود.
5- پاپ، مخترع روش هاي جديد شكنجه
در شكنجه با آب، مقداري آب به زور به زنداني خورانده مي شد، چه با يك وسيله قيف مانند كه در گلو وارد مي شد، يا با روش كندتري كه چپاندن يك تكه پارچه در گلوي زنداني و خيس كردن آن، يا بستن راه بيني زنداني و ريختن تدريجي آب در گلوي او بود.
زندانياني كه در معرض اين شكنجه قرار مي گرفتند، نمي توانستند نفس بكشند و پيوسته احساس مي كردند كه دارند خفه مي شوند. شكنجه با آب، كه مكرراً سبب پارگي رگ هاي خوني در گلوي قرباني مي شد، آن قدر تكرار مي شد تا زنداني يا بميرد و يا اعتراف كند.
گاه زنداني را به يك چوب بست داراي انحنا محكم مي بستند، به گونه اي كه سرش كمي پايين تر از سطح پاهايش قرار گيرد، با يك لوله آهني دهانش را باز نگه مي داشتند، سوراخ هاي بيني اش را مي بستند، و يك تكه پارچه ي بلند را در دهانش مي چپاندند. زنداني هميشه در آستانه ي خفگي بود.
نوعي ديگر از شكنجه، شكنجه با آتش بود، بدين ترتيب كه به پاهاي زنداني روغن
مي ماليدند، سپس يك منبع آتش را به تدريج به پاهايش نزديك و نزديك تر مي كردند. اگر زنداني اعتراف نمي كرد، پاهايش به تدريج كباب
مي شد. حتي اگر متهم را سرانجام آزاد مي كردند، ديگر نمي توانست راه برود. بسياري از افراد در نتيجه ي كاربرد شكنجه ي با آتش براي هميشه زمين گير مي شدند.
شكنجه با آب
«پير مارسوليه»، در «تاريخ تفتيش عقايد» خود چنين روشي را شرح مي دهد:
آتش مهيبي برپا مي شد؛ پاهاي زنداني را كه در غل و زنجير بود به آتش نزديك مي كردند، در حالي كه به آنها پيه خوك يا دنبه يا هر ماده سوختني ديگري ماليده بودند. به اين ترتيب، او را به طرز وحشتناكي مي سوزاندند. به دفعات، حائلي بين پاهاي او و منبع آتش قرار مي گرفت؛ اين لحظه فراغت به مأمور تفتيش امكان مي داد بازجويي خود را از سر گيرد.
شكنجه هاي پاپ، غالباً به آسيب هاي جدّي و گاه مرگ متّهمان، منجر مي شد. شكنجه با آب غالباً سبب پارگي رگ هاي خوني در گلو مي شد. اين شكنجه را آن قدر تكرار مي كردند كه قرباني يا مي مرد يا اعتراف مي كرد. در شكنجه با آتش، خودداري از اعتراف مي توانست به زمين گير شدن دائمي منجر شود.
روش ديگر شكنجه ي مسيحي، استفاده از تسمه و قرقره بود. بدون در نظر گرفتن اين كه متهم زن بود يا مرد، تمام لباس هاي رويي او را در مي آوردند، پاهاي زنداني را محكم به هم
مي بستند. دست ها را نيز از پشت مي بستند. مچ هاي دست زنداني را با تسمه به يك قرقره كه چند متر بالاي سرش قرار داشت متصل مي كردند.
زنداني را در اين وضعيت اسفبار بالا مي كشيدند تا پاهايش از كف اتاق شكنجه جدا شود. در مواردي براي افزايش درد و رنج او، وزنه هايي به بدن زنداني متصل مي ساختند. گاهي كه زنداني از اعتراف خودداري مي كرد، او را در همين وضع تازيانه مي زدند. اغلب اوقات، زنداني را از بالاي اتاق شكنجه ناگهان رها مي كردند كه به شدت به زمين كوبيده مي شد و بر اثر جابجايي مفصل ها و شكستن استخوان ها درد جانكاهي بر او عارض مي گشت.
اتاق هاي شكنجه ي دستگاه تفتيش عقايد غالباً داراي چرخ بود. زنداني بي چاره را به چرخ مي بستند و شلاق مي زدند و گاهي با ابزارهاي سخت و نوك تيز بدنش را آماج قرار مي دادند كه درد و رنج وصف ناپذيري ايجاد مي كرد.
پانوشت ها:
138. برگرفته از «تاريخ دولت اسلامي در اندلس»، محمدعبدا... عنان، عبدالحمد آيتي، ج 5، صص 319-315.
139. «تفتيش عقايد»، دبورابكراش، مهدي حقيقت خواه، ص 41.

به نقل از روزنامه کیهان